Ze komen er wel. Ze hebben elkaar nog. Alle verdriet, alle pijn. Ze dragen het samen. Een deel van hen snakt naar het nieuwe jaar. Opnieuw beginnen. Een schone lei. Hun andere kinderen hebben ook aandacht en liefde nodig. Een klein deel van haar wil het oude jaar niet los laten. Het jaar van haar kind. Ze is bang dat ze hem vergeten gaat, zodra het leven zijn gewone gang neemt. Het zijn maar cijfers, maar toch... 2009 hoort bij haar kind. Ze is nog niet klaar voor 2010. Of wel?

Ze staan samen naast het bedje. Verwondering en verbazing overheerst nog steeds het onwerkelijke gevoel. Is dit echt hun kind? Hij slaat zijn armen om haar heen. Wat is ze mooi, hè? hij mompelt zachtjes in haar haren. Jaren van proberen, jaren van afwachten. Het leek alsof de wereld stilstond toen tot hun doordrong dat ze zelf geen kinderen zouden kunnen krijgen. Verdriet en boosheid overheerste hun leven. Een tijdlang stortten ze zich op hun carrières. Het bracht ze niet wat ze zochten. Het gemis naar een kind werd met de dag groter en pijnlijker. De weg naar adoptie liep niet over rozen.

Maar het resultaat is overweldigend. Kijk hun dochter nu eens liggen. Klein, opgekruld in haar bedje. Ze zijn vol vertrouwen voor de toekomst. 2009 was een topjaar voor ze. Ze werden eindelijk een gezin. Misschien komt er in de toekomst nog een broertje of een zusje bij. Ze kijken weer vooruit. Het zijn maar cijfers, maar toch... 2009 hoort bij hun kind. Ze zijn klaar voor 2010. Zeker weten.

En ik? Ik blijf schrijven. Ook in het nieuwe jaar. Ik wens iedereen een ontzettend gelukkig, gezond, liefdevol en troostrijk jaar toe! Iedereen heeft dat verdiend!

Tot morgen, tot 2010!