Je was 1 jaar toen ik besloot bij je vader weg te gaan. Het was een moeilijke, verdrietige beslissing. Ik was niet meer gelukkig met je vader. Op het moment dat ik wegging had ik nog niet over de consequenties nagedacht. Je was ook nog zo klein.

Daar stond ik dan. Een alleenstaande moeder met een mooi kind in mijn armen, maar  met een financieel enorme schuld op mijn schouders. Ik bracht je regelmatig naar je vader. De eerste jaren verliep dat moeizaam. Maar ik wilde graag dat je contact bleef opbouwen met je vader.
Het was regelmatig zwaar. Ik moest veel werken, een klein meisje verzorgen en toch proberen om het contact met je vader te onderhouden. Je groeide op. Vaak dacht ik: doe ik het goed met de opvoeding van jou? Regelmatig twijfelde ik.

Maar met vallen en opstaan zag ik je opgroeien tot een mooi, blij en sociaal kind. Je doet het goed. Nog steeds ga je regelmatig naar je vader en daar ben ik blij om. Je gaat er met plezier heen. En iedere keer als ik je ophaal, ben je blij. Na al die jaren weet ik dat een goede beslissing heb genomen.

Lieve dochter van mij, ik ben enorm trots op je. Je gaat goed om met de hele situatie. We hebben het fijn samen. Ik hoop dat je opgroeit tot een mooi, sociaal volwassen mens, waar je gelukkig kan zijn.
En altijd zal je moeder op de achtergrond aanwezig zijn wanneer het nodig is.

Liefs, je mama