Bij mijn tweede baan was het al raak. Ik woonde in hartje Londen en had de zorg over een tweeling van een paar maanden oud: Thomas en Rosanna (beter bekend als Dubda en Roro, vraag me niet waarom…). Het was een geweldige baan, maar zeker niet de makkelijkste die ik heb gehad. Want daar leerde ik pas echt hoeveel organisatietalent het vereist om het leven met baby’s in goede banen te leiden.

Dubda was een rustig en lief jongentje. Zijn zusje Roro daarentegen was een bijzonder slim en gedreven kind met een duidelijke eigen mening. Ze beschikte ook niet over al te veel geduld. Hierdoor bevond ik me regelmatig in situaties waarbij ik mezelf eraan moest herinneren dat rustig blijven de enige manier was om ermee om te gaan. Deze les heb ik later, in mijn andere banen, nog vaak toegepast en ik denk dat het de belangrijkste mantra voor ouders is. Rustig blijven…

Niet dat dat altijd makkelijk was. Er waren natuurlijk dagen dat alles mis liep. Op één van de dagen ging het goed totdat het lunchtijd was. Ik wilde nog even snel Dubda verschonen, want ik rook iets. Ik tilde hem op en… flats! Daar kwam de inhoud van zijn luier door zijn broekspijpen heen om vervolgens te landen op de crèmekleurige vloerbedekking. Oh, nee!

Beneden stond geen box, dus ik kon niet met Dubda naar boven lopen, omdat ik Roro dan alleen zou moeten laten. Gelukkig vond ik nog een luier en wat doekjes, zodat ik hem in elk geval kon verschonen. Ik haalde de kinderwagen uit de gang en legde ze daar zolang maar in, want ik moest boven schone kleertjes halen. Maar Roro met haar gebrek aan geduld besloot het hier helemaal niet mee eens te zijn en zette een enorme keel op. Het was immers lunchtijd en mevrouw had honger. Dubda hoorde zijn zusje krijsen en dat was genoeg voor hem om ook in huilen uit te barsten. Hij was overstuur van het hele voorval en had het bovendien koud zo zonder broek.

Twee luidkeelse krijsende kinderen is al geen pretje, maar tot overmaat van ramp was dat ook nog eens het moment waarop de postbode aanbelde met een pakketje. Gelukkig liet hij zijn sociale praatje achterwege toen hij de kinderen hoorde huilen en de nog altijd aanwezige stank rook.

In de koelkast lagen nog twee koude gekookte broccolistronkjes, waarmee ik de honger van de tweeling gelukkig even kon stillen. Maar tegen de tijd dat ik Dubda een schone broek had aangetrokken en ze allebei in hun kinderstoeltjes had geïnstalleerd voor het eten, waren ze zo moe en van slag dat ze weigerden om mee te werken. En ja hoor, daar begon het huilen opnieuw… Wat een dag.

Toen ik de baby’s eenmaal in bed had gelegd, was er een heleboel te doen. Het huis was een bende, de was moest nog gedaan worden en zo had ik nog wel een lijst aan taken. Maar first thing first. Dus zette ik een kopje thee voor mezelf en nam, te midden van alles wat nog gedaan moest worden, plaats op de bank voor een oh zo nodig rustmomentje. Troep loopt niet weg en de was kan wel een kwartiertje wachten. Neem van mij aan: als je rustig weet te blijven en bewust je momenten van ontspanning pakt, komt het allemaal goed.

Bron afbeelding; scientificamerican.com