'Waarom ben je hier?' vraag ik.  'Nou, mijn  vriend heeft een psychische stoornis,  en daardoor heeft hij moeilijke buien. Daar kan hij ook niets aan doen, hij heeft nu medicijnen, dus dat zal wel verandering brengen. Bovendien heeft hij ook een heel moeilijke jeugd gehad. Al vroeg in instellingen gezeten, verschillende pleegouders, geen contact meer met zijn familie, ik ben de enige die hij heeft. Hij kan niet zo goed tegen de kinderen, die zijn ook wel erg druk en dan kan hij soms wel uitvallen tegen ze. Ja.... ik sta er wel tussenin, ja...... ' Ze loopt voortdurend op eieren, daar komt het op neer.

'Hij is wat onberekenbaar' vertelt ze dan. 'Dat komt door zijn aandoening. Onmacht, hè. Hij schreeuwt nogal snel, je weet niet altijd waarom, maar verder hebben we het heel gezellig. We gaan vaak weekendjes op stap en dat is altijd leuk. Ik wil ook echt niet bij hem weg, hoor. Maar laatst in de auto toen had ik een afslag gemist en toen werd hij zo kwaad. Dat is dan ook zo weer over, hoor.'

We vragen verder door over die 'buien' en die ‘onberekenbaarheid’. ' Ja, inderdaad heeft hij wel eens geslagen, een tikje, zo’n reactie is dat dan. En ja, dat wordt steeds erger, inderdaad, hij wil zijn geduld nog wel eens verliezen en ja....eerlijk gezegd...nog niet zo lang geleden moest ik zelfs naar het ziekenhuis. Hij was er zelf ook erg van geschrokken hoor. Rot voor hem, ook. Het is zijn aandoening, hij kan er niet zoveel aan doen.'

Het kost haar moeite deze bekentenis te doen. Niet zo zeer voor ons, maar als je het hardop zegt wordt het waar. Ook seksueel blijkt hij haar behoorlijk in de tang te hebben. Het moet iedere dag gebeuren, anders loopt die agressie zo op in zijn lijf, en als zij niet wil dan gaat hij naar een ander. En dat wil ze niet. Ze houdt nog zoveel van hem  Ze kijkt om hulp vragend in de rondte.

'Maar wat is jóuw probleem nu?' vraag ik weer. 'Ikzelf heb  geen probleem' , zegt ze beslist, 'behalve dan dat ik niet zo goed weet hoe ik met hem om moet gaan. Ik vind het moeilijk om er met anderen over te praten en ik denk, jullie begrijpen me wel.'

Onze reactie valt haar tegen. Het is zíjn probleem, maar zíj wil er voor geholpen worden. Dat kan niet. Ze zal haar eigen aandeel moeten zien en dan haar houding veranderen. Dat is een gigantisch proces.

Van elkaar week in week uit vertellen hoe erg het allemaal is en wat een klieren die mannen zijn, daar genees je niet van. De verleiding om het steeds maar over hém te hebben, de oorzaak van jouw probleem ergens ander te leggen, is enorm groot. De problemen zijn heel complex. Je moet misschien wel onder ogen zien dat je ouders je niet de bodem gegeven hebben die een jong kind nodig heeft, je hebt het ontzettend slecht getroffen met de mensen om je heen, en door die achterstand heb je een slechte hand van je relaties kiezen. Daar mag het ook allemaal maanden over gaan. Maar door steeds de aandacht te vestigen op wat ánderen met je gedaan hebben, waar je allemaal het slachtoffer van bent, kom je niet aan je eigen helingsproces toe. Uiteindelijk komt het er op een gegeven moment toch op neer dat je beseft dat jij en jij alleen, helemaal in je eentje, moet beslissen dat het genoeg geweest is. Daar moet je voor kiezen, ook al wil je dat niet. Dan ga je die eenzame, maar fantastische reis naar je oude, echte zelf maken. Wedden dat je dan voor de eerste keer in je leven echt trots bent op jezelf?

Linda is nu 8 maanden bij de groep. En nog steeds bij haar man. Ze heeft geleerd eerst te voelen wat ze wel en niet wil en het dan ook nog op een rustige, heldere manier aan hem te zeggen. Aandoening of geen aandoening: 'Zo praat je niet tegen mij'. 'Dit wil ik echt niet'. En vooral: 'Zo wil ik me nooit meer voelen.' Dat meent ze ook en hij gelooft haar nu.

Hij is veel respectvoller naar haar toe, is het voorlopige resultaat.

Want als je niet gaat liggen... wordt er ook niet over je heen gelopen.

Bron afbeeldingen: softdental.com / mydeco.com