Begrijp me niet verkeerd; het is niet alsof ik nooit zwanger wil worden. Maar voor dit alles was ik er vrij stellig over dat ik er pas rond mijn dertigste aan zou gaan denken. Een kinderwens was altijd wel aanwezig, maar goed weggestopt achter reizen die we over de hele wereld zouden maken en een bescheiden carrière. Kinderen op mijn leeftijd waren iets voor vrouwen die daar al sinds hun jeugd van droomden en op hun vierde al poppen in een kleine buggy voortduwden. Net als meisjes die als kleuter al met lakens en hakken van hun moeder hun bruiloft aan het plannen waren. Ik neem aan dat iedereen er wel eentje kent..

Die façade van 'Ik ben er toch nog niet klaar voor' is nu ook langzaam aan het wegbrokkelen als ik verlangend kijk naar moeders die hun kindje in het park borstvoeding geven, of mannen zie die voorzichtig met hun nieuwe spruit in een kekke buikband over de markt wandelen. Al twee keer heb ik bijna niet aan de verleiding kunnen weerstaan om een tijdschrift over opvoeding te kopen. Dit wordt gevaarlijk..

Het wordt tijd voor een baby-vrije omgeving: Een veilige plaats waar ik me kan terugtrekken om alle hormonen weer in bedwang te krijgen als de zoveelste Neutral-reclame met schattig babyhoofdje inclusief pluizig piekhaar weer in beeld komt. Geen babyfoto’s en echo’s meer voor mij, ik ga een cordon sanitaire instellen.

Vanaf nu kijk ik alleen nog maar naar gewelddadige films, thrillers, documentaires en andere, heel volwassene dingen. En misschien wat plaatjes van kuikentjes en lammetjes.. Het vlees blijft zwak immers..