Ik weet nog heel precies hoe het was toen ik hem belde om de eerste afspraak te maken. Mijn relatie was ten einde en ik kon er geen afstand van nemen. Wanhopig was ik. Aan het eind van mijn Latijn, uitgevochten, bek- en bekaf, ten einde raad. Maar, toen ik kort daarna tegenover hem zat wist ik meteen: ik hoefde het niet meer alleen te doen.

Het zag er uit zoals je hoopt: warme eikenhouten kamer, geboende leren meubels, dikke boekenkast, zelfs echte Freud-bank. En hij zat daar achter een prachtig, klassiek bureau in een grote papa-beer stoel, vriendelijk naar me te knikken. ‘U leert het wel’, zei hij bemoedigend en vol vertrouwen,  toen ik jankend mijn verhaal gedaan had. ‘U bent er slim en moedig genoeg voor.’

Hij werd mijn kompas, mijn rails. Hij werd mijn vader, mijn leraar, hij werd van mij, hij ging in mij zitten. Hij werd Mijn meneer V.

Hij vond alles goed wat ik deed. Wilde ik de ene week naar rechts dan was hij oprecht  geïnteresseerd in hoe ik dat zou doen. Kwam ik daar de week daarop op terug, was dat ook prima. Eerst voelde ik dat als gebrek aan belangstelling, hij liet me modderen, terwijl ik juist behoefte had aan sturing. Maar op een gegeven moment kwam ik er achter dat hij me gewoon vertrouwde. En ik begon dat zelf ook heel langzaam aan te geloven. Hoe ik het ook deed, het was gewoon goed genoeg. Ik hoefde niet zoveel. Er ging een wereld voor me open.

Als iemand mij onrecht had aangedaan koos hij onverwijld mijn kant. ‘Laten barsten’, kwam er dan uit zijn chique mond, ‘dood laten vallen.’ Tegelijkertijd vertelde hij me ook de dingen die ik gewoon moest weten. ‘U hoeft het er niet mee eens te zijn, of überhaupt te begrijpen, maar sommige dingen zijn gewoon zo.’ Dat was slikken.

Ontzettend handig waren daarbij zijn korte, ter zake doende zinnetjes, die als een mantra over me heen gestort werden:
‘Als u in een relatie 60% met de ander kunt delen dan mag u al in uw handen knijpen.’
‘Uw vriend is niet uw therapeut. Van alles met hem willen delen, daar kunnen mannen helemaal niet tegen.’
‘Vrouwen willen altijd maar contact hebben. Houdt u daar toch een keer mee op. Daar zijn vriendinnen voor.’
Ik kan zo wel even doorgaan.

Mijn meneer V. werd ook bekend en geliefd in mijn vriendenkring. Ik citeerde hem (nu nog trouwens) te pas en te onpas. Bij iedere gelegenheid wist ik wel wat mijn meneer V. ervan zou vinden. Mijn vriendinnen maakten daar gretig gebruik van. ‘Zeg, Let, ik zit hier en hier mee, wat zou jouw meneer V. daarvan vinden?’  En tien tegen één dat ik dan met een pasklaar citaat aan kwam zetten.

Mijn meneer V. leerde mij dat het prettig is volwassen te worden, op mijn heel eigen manier. Dát uitzoeken kostte heel lang en veel, maar het beklijft wel, moet ik zeggen. Hij leerde mij genoegen te nemen met wat is. En ook met het feit dat je kind, je man, je vriend of vriendin iets doet, op een totaal, totaal andere manier dan jij, maar dat het dan toch goed is en in orde komt.

Ik mis mijn meneer V.

Bron afbeelding: analyticcouch.com