“Meneer, zal ik de koffer maar op de achterbank leggen?”. Dat vond hij een goed idee. Kennelijk had hij vaker te maken gehad met dit specifieke vervoersprobleem van zijn koffer. Ik snoerde de koffer – die overigens de gehele achterbank in beslag nam - voor alle zekerheid maar in twee veiligheidsriemen, zodat de waardevolle inhoud bij een eventuele noodstop niet kon beschadigen.

Het bijzondere contour van de koffer leek te wijzen op het wulpse foudraal van een wel bijzonder grote viool – een cello, contrabas of iets dergelijks. Ik hielp de man bij het instappen en vroeg hem – zoals van een taxichauffeur verwacht mag worden - waar hij naar toe moest.

“Muziekcentrum Vredenburg, graag”. Daar zou hij een middagconcert geven met nog twee andere collega-muzikanten. De man was muzikant, dat kon geen twijfel lijden. Maar toch, zo vroeg met zo’n grote vioolkist op pad naar de overblijfselen van het muziekcentrum?

De slopershamer had al een aantal dagen zijn werk gedaan en het muziekpaleis Vredenburg was veranderd in een hartverscheurende puinhoop. Ondertussen kon ik mijn nieuwsgierigheid nauwelijks meer bedwingen. Stel je voor dat er geen instrument in die koffer zou zitten. Ik moest er toch niet aan denken dat deze muzikant die manshoge koffer als smokkelinstrument zou gebruiken. Je weet het maar nooit tegenwoordig. Drank, drugs of nog erger een mens?

Zou deze man nu echt deel uitmaken van een strijkersensemble of probeerde hij op geraffineerde wijze een lijk in de puinhopen van het Muziekcentrum te verstoppen? Ik verbeeldde me dat de koffer met de slooprestanten door vrachtwagens ongemerkt afgevoerd zou worden daags na zijn “concert”.

Toen kon ik hem uiteindelijk de prangende vraag stelde welk instrument in de koffer zat, antwoordde hij opvallend nuchter en resoluut; “Een bariton”. Mijn vermoeden leek bewaarheid te worden. Deze man deed zich voor als muzikant maar was in feite betrokken bij de liquidatie van een bariton. Naar de reden van deze liquidatie heb ik hem maar niet gevraagd.

“Doet u dit soort klusjes vaker”, vroeg ik hem. “Zo’n twee keer per maand en ook wel in de avonduren”, zei hij met opgeheven hoofd en gepaste trots. Welke criminele organisatie zou belang hebben in het omleggen van een bariton?. Was de bariton wellicht het slachtoffer geworden van een afrekening in het muzikale circuit?

“Heeft de bariton veel geleden?” vroeg ik hem. Ik wilde wat tijd rekken. “Nou ja, het is geen pretje in zo’n koffer, maar hij is wel uit het goede hout gesneden”. Het was ongeveer een uur of tien op die zelfde Zondagochtend toen hij deze opmerking maakte. Het matineeconcert begon om twee uur.

Dus had deze “muzikant” nog maar vier uur de tijd om het lijk van de bariton in Vredenburg te verstoppen. Deze Muziektempel zou later weer herbouwd worden. Ik vroeg hem met gevaar voor eigen leven op de man af; ”Bent u toevallig een crimineel”?. “Ja”, zei hij,” want ik behandel een bariton niet altijd zoals het zou moeten”.

Onderwijl kwamen we aan bij Vredenburg. Verbazing bij hem alom. “Ze hebben mij niet verteld, dat het een openluchtconcert zou zijn”. Een werkje van Purcell of Pergolesi zou op de puinhopen van muziekcentrum Vredenburg niet tot zijn recht kunnen komen. Het was kennelijk niet het juiste adres waar de muzikant moest optreden. Waar dan wel?

Een plotselinge ingeving deed mij realiseren dat in Leidsche Rijn een Rode Doos was gebouwd. Zou hij dan toch hier een concert moeten geven? Van de Rode Doos is bekend dat de akoestische kwaliteiten ondermaats zijn. Maar dit terzijde. We reden door een gevinexeerd gebied naar de Rode Doos.

We stapten uit. Ik haalde de koffer uit de taxi en het gewicht van de koffer deed mij opnieuw vermoeden dat het geen bariton kon zijn. Een gemiddelde bariton weegt tussen de zeventig en negentig kilo. Deze koffer woog – inclusief de bariton - hooguit vijfentwintig kilo. Hij deed de koffer even open en liet mij zien wat er in zat.

Een bariton………! Een BARYTON………!!!!!!

De baryton is een zeventiende-eeuws instrument dat lijkt op de gamba en beschikt over extra meeresonerende snaren. Het is een instrument dat vooral in de hogere kringen aanzien genoot. “Krijg nou wat”, zei ik tegen hem. “Voor het zelfde geld vervoer ik een lijk en ben ik medeplichtig aan ontvoering of verdwijning van een bariton”.

Hij betaalde mij de rit en we babbelden bij Vredenburg nog wat na. Het was bijna elf uur en we konden nergens koffie drinken. Dus gingen we maar praten op een bankje naast de taxi.