Zo af en toe organiseer ik een medium-demonstratieavond in een zaaltje. Dan vertel ik wat leuke dingen over het mediumschap en vervolgens maak ik een aantal mooie contacten met overleden dierbaren van mensen in de zaal. Na de pauze werk ik dan nog met voorwerpen of bloemen die mensen hebben meegenomen, en geef zo een aantal korte readings, waardoor veel mensen aan de beurt komen. Het zijn hele mooie, warme avonden en mensen gaan altijd weer geïnspireerd naar huis.

De laatste keer hadden zich echter maar 6 mensen aangemeld. Dat was mijn eigen schuld, want ik had de avond per ongeluk gepland midden in een vakantie. Ik besloot het zaaltje dat ik had gereserveerd, af te bellen. Maar wat zou ik de 6 mensen die zich wel hadden aangemeld aanbieden?
'Je mag ze niet afbellen hoor!', zei een collega medium heel streng. 'Dat kan niet. Je werkt zo'n avond voor gene zijde en niet voor jezelf of voor het publiek.'
Daar had ze gelijk in. Maar wat moest ik dan doen?

'Nodig ze thuis uit', stelde vriend M. voor.
Ik zuchtte. Ik zag mezelf alweer de hele dag stofzuigen en dweilen, om dan 's avonds nog doodmoe aan de slag te moeten...
'Ik neem nog wel wat kennissen mee', zei M. 'En dan maken we er een leuke avond van.' En zo trok hij me over de streep.

De dag verliep zoals voorzien. Ik poetste en ik boende en ik maakte de kamer extra gezellig en zorgde voor koffie, thee en lekkers. En toen de gasten kwamen, was ik doodop. De avond verliep goed, maar voelde ook zwaar. Een van de gasten leed aan een zware vorm van migraine en was zo blij met het contact van haar overleden moeder, die dezelfde ziekte had en haar dochter moed insprak. Een andere gast was duidelijk niet te overtuigen en leek daar ook niet voor open te staan. Dat voelde als een domper.

Toen iedereen weg was, maakte ik de balans op. Op die ene vrouw na had iedereen het volgens mij heel interessant gevonden. Alleen van een vrouw wist ik het niet. Deze Annemieke, een lieverd van een jaar of 40, had de hele avond stilletjes op de bank gezeten. Ik wist dat dit haar eerste ervaring was met het mediumschap en met mijn uitleg over de spirituele wereld waar overledenen heengaan, maar ik kon haar reactie niet echt peilen.

'Ben je blij dat je het toch hebt doorgezet?', vroeg mijn man.
'Ik weet niet of ik het een volgende keer weer zo zou doen. Ik vond het leuk, maar erg vermoeiend', zei ik. 'En soms vraag je je toch af waar je het voor doet.' Maar: de avond bleek nog een aangrijpend staartje te hebben.

Drie weken later belt M. mij op. Hij is helemaal overstuur.
'Weet je nog mijn vriendin Annemiek, die ook op jouw mediumavond was? Ze is plotseling overleden. Aan een hartstilstand.'
Het is echt schokkend nieuws. Later die dag komt M. bij me langs.
'Ik moet je even wat laten zien', zegt hij.
Hij geeft me zijn mobiele telefoon. In het scherm staat de laatste sms die hij van Annemieke heeft ontvangen.
'Dank je voor die mooie avond laatst bij dat medium. Ik denk er veel over na. Fijn idee dat er leven is na de dood.'

Er loopt een rilling over mijn rug. Het lijkt wel of ze het ergens geweten heeft.
Ik voel me dankbaar dat ik dit nog voor haar heb kunnen doen.

Ook benieuwd naar een consult?
Kijk voor meer informatie op de website van Janneke Leber.

Bron afbeelding: sxc.hu