"Mijn ouders zijn vorig jaar overleden. En ik zou graag iets horen van mijn moeder", zegt de vrouw tegenover mij. Ze oogt als een lieverd van een jaar of 50. Maar het valt me op dat ze heel nadrukkelijk niet naar haar vader vraagt.
Ik leg haar in het kort uit wat ze kan verwachten en hoe het werkt. "Ik kan niet altijd garanderen dat het je moeder is die doorkomt", zeg ik.
"Als het maar niet mijn vader is", zegt de vrouw. "Want dat vond ik een nare man."

Ik ga van start. En gelukkig komt de moeder meteen. Met mooie informatie over haar karakter en beelden van haar begrafenis, met informatie over haar ziekbed en flarden accordeonmuziek waar ze erg van hield.
Terwijl ik aan het praten ben, ruik ik ineens sigarettenrook. Dat brengt me aan het twijfelen, want de moeder lijkt me helemaal geen type om te roken. Ik besluit het toch te vragen.
"Rookte je moeder?"
"Nee", zegt de vrouw.
Het is even stil.
"Toch ruik ik rook", zeg ik.
Ik zie de vrouw twijfelen.
"Mijn vader rookte wel", zegt de vrouw met enige tegenzin.

Het is duidelijk dat het niet goed heeft gezeten tussen vader en dochter. En vaak wil een overledene, in dit geval de vader, dan toch nog iets kwijt. Niet zelden zijn dat de belangrijkste contacten.

"Ik voel nu ook echt dat er een man bij is gekomen", zeg ik. "Het zou je vader kunnen zijn. Zullen we hem een kans geven?"
Ze aarzelt. Maar uiteindelijk stemt ze in.
"Deze man laat me weten dat hij altijd gespannen was", zeg ik. "En dat hij enorm uit zijn slof kon schieten. Hij laat me ook een drankfles zien. Klopt het dat hij af en toe stevig dronk?"
Ze herkent het.
"Hij stond heel angstig in het leven. En hij kon erg hard tegen je zijn. Veeleisend ook", zeg ik.
Ze knikt.
"Hij laat me weten dat het zijn manier was om je te beschermen. Hij zag de wereld als vijandig. Hij dacht dat hij je harder moest maken. Nu ziet hij in dat dat verkeerd was. Hij heeft veel spijt. Dat wil hij je heel graag laten weten."
Ze kijkt me verbijsterd aan. Ik zie dat ze het bijna niet kan geloven. Ik vraag, in gedachten, de man om meer bewijs van zijn spijt. Dan laat hij me een gele post-it zien. Er staat heel groot op: SORRY. Ik vertel de vrouw wat ik zie en ze begint te huilen.
"Dat briefje heb ik een keer geschreven", zeg ze snikkend. "We hadden ruzie gehad en dat wilde ik helemaal niet. Voordat ik naar school ging, liet ik dat briefje achter op zijn werktas. Hij heeft er nooit op gereageerd."

Nou, nu dus wel.
Posthuum en vanuit de andere wereld.
En dit keer stuurt hij datzelfde bericht dus terug naar haar, met dezelfde intentie: ik heb het niet gewild zo, sorry.
"Ik heb helemaal kippevel", zegt de vrouw.
"En hij meent het echt", zeg ik. "Aan de andere kant hoeven mensen niet tot inzicht te komen, maar ze krijgen wel de kans. Hij heeft ervoor gekozen om het wel te doen en ziet nu in dat hij fout zat. Dat vindt hij heel erg."
 
"Het is goed papa", zegt ze met bibberige stem tegen haar vader.
De sigarettenrook  verdwijnt, de andere kant ontspant.
Een belangrijk contact, voor beide partijen.

Ook benieuwd naar een consult?
Kijk voor meer informatie op de website van Janneke Leber.