"Ja!", roept de jonge vrouw tegenover me enthousiast uit.
Ze is een jaar of 28 en ze wilde dolgraag een consult waarin ik contact zou leggen met haar vader, die vier jaar geleden overleden is. De vader kwam goed door, met informatie over zijn ziekte, zijn werk en zijn humor. En vervolgens kwam er een beeld dat ik niet kon duiden: een huis. En daarop riep zij dus meteen 'Ja!'

"Ik ben blij dat jij het snapt", zeg ik. "Want ik snap het niet. Ik zie een huis, maar het ene moment is het een oud soort van herenhuis. En daarna weer heel modern en vierkant."
"Het is denk ik het oude huis waar ik nu woon", vertelt ze. "En het nieuwe huis dat ik zoek. Ik wil heel graag verhuizen. Ik heb al een huis op het oog. Het is Churchillweg nummer 82. Zegt hij daar iets over?"

Ik leg weer contact met de vader. Het gekke is dat ik blijf zien wat ik al zag. Eerst een soort herenhuis. En dan een gloednieuw gebouw. Ik beschrijf wat ik zie.
"Misschien zit dat in de buurt. Dat zou kunnen", zegt ze. "Zie je echt geen 82?"
Ik zucht. Ik voel dat ze, in haar hoop, het consult een beetje aan het overnemen is. Dat moet ik niet laten gebeuren, maar het valt niet mee.
"Probeer met een open mind te blijven kijken", zeg ik. "Je vader wil iets zeggen, maar we moeten het niet voor hem gaan invullen."
Ik concentreer me weer op de vader.
"Ik krijg een twee te zien", zeg ik.
"O, dat is dan vast de 2 van 82", zegt ze. "Zegt hij dat ik dat huis kan kopen? Laat hij dat zeggen. Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft..."

Ze voert de druk behoorlijk op en dat is niet prettig. Ik breng mijn aandacht weer naar de vader. Ik zie champagne-glazen. Ik voel me feestelijk. Maar heel eerlijk: ik durf het niet te zeggen. Want de uitkomst voelt weliswaar goed, maar ik hou steeds het idee dat er ergens iets niet  klopt. Dus ik zeg alleen wat ik voel:
"Je vader voelt als een wilskrachtige man. Hij geeft me ook het gevoel dat het goed komt. Daar zou ik maar op vertrouwen als ik jou was."
Helemaal tevreden lijkt ze me niet als ze weg gaat. Dat kan ik me voorstellen, maar ik kan het niet mooier maken dan het is.

Twee weken later belt ze op.
"Ik heb die woning niet gekregen", zegt ze teleurgesteld. "Maar het gekke is dat ik wel bericht heb gehad dat ik tweede sta op de wachtlijst voor een appartement waarvoor ik me ook had ingeschreven. En jij zag een twee, toch?"
"Dat klopt", zeg ik.
"Wat heel bijzonder is, is dat dat appartementcomplex staat op de plek waar mijn vader vroeger is opgegroeid", zegt ze.
Ik veer meteen overeind. Hier is iets aan de hand. Ik zie ook het beeld weer voor me van dat oude herenhuis dat veranderde in iets nieuws. Dit keer klopt het beeld dus wel.
"Ik hoor morgen of het doorgaat. Het zou echt fantastisch zijn, maar ik durf het eigenlijk niet te hopen", zegt ze.

De volgende dag staat ze op mijn voice mail: "Ik heb het appartement gekregen! Ik durf het bijna niet te geloven. Ik ga wonen op de plek waar mijn vader heeft gewoond. Het is te mooi om waar te zijn. Hier moet hij de hand in hebben gehad."

Nou, dat denk ik ook.
En waarschijnlijk zelfs wel twee.

Ook benieuwd naar een consult?
Kijk voor meer informatie op de website van Janneke Leber.